Σπύρος Ορνεράκης

Σπούδασε διακόσμηση και σκηνογραφία στην Αθήνα, ενώ απασχολήθηκε επί σειρά ετών ως γραφίστας στο χώρο της διαφήμισης. Το 1971 άρχισε συνεργασία με το περιοδικό «Ταχυδρόμος», όπου επιμελείται τα εξώφυλλα και σκιτσάρει. Παράλληλα, εργαζόταν ως τακτικός γελοιογράφος για λογαριασμό των εφημερίδων «Τα Νέα» και «Το Βήμα». Από τη μεταπολίτευση και έπειτα, εργάσθηκε ως μόνιμος σκιτσογράφος στην εφημερίδα «Καθημερινή». Ακολούθησαν πολλές συνεισφορές του σε ελληνικά έντυπα και εφημερίδες. Απασχολήθηκε επίσης ως σκηνογράφος τόσο στο θέατρο, όσο και την τηλεόραση. Μέγαλο μέρος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας αφιερώθηκε και στην εικονογράφηση βιβλίων του ΟΕΣΒ, παιδικά βιβλία, διηγήματα, μυθιστορήματα και ποιητικές συλλογές. Το 1974 ένα σχέδιό του που αφορούσε στο δημοψήφισμα για τη μορφή του Πολιτεύματος, έκανε ιδιαίτερη αίσθηση:

...Δε θέλαμε να επανέλθει η μοναρχία και με μια ομάδα ατόμων ξεκινήσαμε μια εκστρατεία εναντίον της. Είχαμε αποφασίσει να μην υπογράφουμε τις δουλειές μας γιατί είχαμε την κακή εμπειρία της χούντας και φοβόμασταν μη φάμε το ξύλο της ζωής μας. Έτσι, έκανα μια σειρά σκίτσων μέσα στα οποία ήταν και ο κατρουλής που δεν το θεωρούσα και τίποτα σπουδαίο. Και τελικά έγινε σύμβολο. Κυριάρχησε σα σήμα στα συλλαλητήρια που γινόντουσαν κατά της βασιλείας. Ήταν τέτοια η επιθυμία του κόσμου που ενώ για τη δική μου κουλτούρα ήταν ολίγον χυδαίο, ο κόσμος το αγκάλιασε. Το σκίτσο έπιασε το κυρίαρχο συναίσθημα του κόσμου εκείνης της εποχής

Το 1975 τιμήθηκε με το 2ο βραβείο της παγκόσμιας έκθεσης γελοιογραφίας.

«Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τον τίτλο. Το θέμά της έκθεσης είχε σχέση με τη δημοκρατία. Είχα φτιάξει μια Αθηνά (που συμβόλιζε τη δημοκρατία) και στην ασπίδα της ήταν το Δ της δημοκρατίας. Από κάτω της, βρίσκονταν οι τότε πατριάρχες της χούντας, ο Παττακός, ο Μακαρέζος και ο Παπαδόπουλος και προσπαθούσαν με τις σκαπάνες τους να ρίξουν το άγαλμα, αλλά αυτό έπεφτε να τους πλακώσει» (Σπύρος Ορνεράκης, από συνέντευξή του στο TVxs).

Έχει καλύψει σημαντικά γεγονότα της επικαιρότητας, όπως τη δίκη των πρωταιτίων της στρατιωτικής δικτατορίας (1975), τη «δίκη Κοσκωτά» (1991), τη δίκη της «17 Νοέμβρη» (2003) κ.α. Μετά το τέλος της «Μεγάλης Δίκης» (δίκη Κοσκωτά), τα σκίτσα αυτά, πολλά εκ των οποίων είναι αδημοσίευτα, συγκεντρώθηκαν στην έκδοση «Το χρονικό της Μεγάλης Δίκης, Ορνεράκης 91» από τις εκδόσεις «Αδάμ».

Το 2006 έλαβε βραβείο του Ιδρύματος Μπότση για τη μακρά και επιτυχημένη πορεία του στον χώρο του τύπου, έχοντας καλύψει με τα εμβληματικά του σκίτσα μερικά από τα μεγαλύτερα γεγονότα της ελληνικής επικαιρότητας (όπως οι ιστορικές δίκες της Μεταπολίτευσης και της 17 Νοέμβρη).

Το 1994 ίδρυσε τη «Σχολή Σκίτσου Ορνεράκη», η οποία λειτουργεί μέχρι και σήμερα και έχει αναδείξει πολλούς και πολλές σύγχονους/ νες δημιουργούς.

Το πιο πρόσφατο έργο του, το οποίο βρίσκεται υπό έκδοση είναι η ζωή του μεγάλου πολιτικού Ελευθέριου Βενιζέλου, μια συνεργασία με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος». Πρόκειται για ένα έργο ζωής, όπως και ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει, το οποίο ξεπερνάει τις 400 σελίδες. Από μικρή ηλικία επισκεπτόταν το σπίτι του Ελευθέριου Βενιζέλου με την μητέρα του, κάτι το οποίο από τότε δημιούργησε μέσα του ένα μεγάλο όραμα για τον πολιτικό ηγετή. H δυσκολία του ιστορικού αυτού κόμικς έγκειται στην αισθητική απόδοση της αλήθειας για την εποχή του Βενιζέλου, του χώρο, και χρόνου δράσης του.